Ze bood me iets aan waar veel mensen meteen ja op zouden zeggen. Het was een groot cadeau. Niet bepaald goedkoop. Je zou gek zijn als je dat niet aannam. En toch zei ik nee. Omdat het niet klopte. Niet bij mij paste. Het was iets dat ZIJ heel erg leuk vond om te doen, maar ik niet echt. Niet diep van binnen.
Dus zei ik nee. Met trillende knietjes. En ik vond daar van alles van. Want het was lief bedoeld. Echt vanuit een goed hart gegeven.
Even hoorde ik dat oude stemmetje weer:
“Wie denk je wel niet dat je bent om dit af te wijzen?”
“Straks vinden ze je ondankbaar.”
“Dit is toch hoe kansen eruitzien? Misschien had ik deze kans gewoon moeten pakken?
Vroeger had ik ja gezegd en mezelf daarna langzaam uitgeput in iets dat niet bij me paste. Nu zei ik nee en voelde ik alsnog vanalles. Twijfel. FOMO. En die irritante gedachte dat er misschien achter mijn rug over gepraat wordt.
De people pleaser paradox
Grenzen stellen voelt niet meteen krachtig. Het voelt vaak onveilig. Het voelt alsof je de verkeerde keuze maakt, maar wat je eigenlijk doet is dat je een oud patroon doorbreekt. En dat oude patroon had één doel: geliefd blijven. Dus ja; misschien vinden mensen er iets van. Misschien snappen ze het niet. Maar liever dat, dan mezelf weer kwijtraken in iets wat ik eigenlijk al niet wilde, alleen om lief te lijken.
Want de people pleaser zegt niet JA omdat ze lief is, maar omdat ze bang is voor wat er gebeurt als ze NEE zegt!
