We zijn op een feestje. Iedereens mond valt open als mijn schoonzusje verschijnt die na een gastic bypass 45 kilo is afgevallen. De vragen vliegen door de lucht.
Het is echt knap hoe ze dat gedaan heeft. Ik ben trots op haar. Want een gastic bypass is echt geen makkie. Het lijkt alsof het dan vanzelf gaat, dat afvallen, maar je moet er echt wel wat voor doen; al je eet en drinkmomenten plannen en je vitamines. Maar het resultaat is fantastisch. Ze ziet er prachtig uit en voelt zich ook echt goed.
En dan komen de vragen
Voor we naar het feestje gingen was ik al een beetje bang voor de vragen. En ja hoor; op een gegeven moment kwam het: ‘wil jij dat niet ook, Petra? Kan je dat wel hebben, dat zij zo is afgevallen? Ik had dat wel toen mijn zusje veel afviel, toen had ik ook zoiets van; verdamme, nu ga ik ook. En dat is me toen ook gelukt; 25 kilo eraf’. Ze ging maar door met haar vragen.
Ik ben op een gegeven moment maar even naar buiten gelopen. Want het raakte me. Natuurlijk wil ik ook graag zo slank zijn! Wat me pijn deed is de aanname dat ik er niet al heel hard voor werk en voor gewerkt heb. Vanaf mijn 8e jaar ben ik al af en aan op dieet geweest. Dat heeft helaas geresulteerd in een leven lang afvallen en weer meer aankomen.
Eten is niet het probleem
Want diëten werken niet. Punt. Het zijn altijd tijdelijke oplossingen die niet werken als je ze niet je hele leven volhoudt. En dát is niet te doen.
Het eten is ook helemaal niet de oorzaak, maar juist een poging een probleem op te lossen waar je op dat moment geen andere manier voor hebt. En dat hoeft helemaal niet te gaan over groot trauma. Als jouw brein leert, soms al in de kindertijd, dat eten een manier is om je tijdelijk even goed te voelen, dan helpt geen enkel dieet dit op te lossen. Want dat pakt het probleem niet aan maar neemt alleen maar jouw gevonden oplossing weg. Dus hou je dat niet vol als er iets gebeurt dat die gevoelens triggert.
Aannames van anderen over dikke mensen
Als buitenstaanders dikke mensen zien ontstaat er vaak een soort gekke aanname: dat dikke mensen niet weten dat ze dik zijn en dat ze er niks aan doen. Dus worden we er vaak op gewezen door anderen. Worden er grapjes gemaakt op het kerstfeest. Knijpt iemand even lachend in je zij. Wordt er gezegd als je eens een keer een frietje eet; ‘zou je dat nou wel doen?’
Ook bij diëtisten en in programma’s zoals de GLI (Gecombineerde Leefstijl Interventie) wordt er daarom vaak ingezet op educatie; waar zitten meer calorieën in en wat zou een alternatief kunnen zijn, een supermarktsafari om de ‘slankste’ fritessaus te vinden, hoe kun je een planning voor je eten maken.
Weten is niet hetzelfde als doen
Maar – newsflash – dat weten dikke mensen allemaal allang! We zouden zelf een dieetboek kunnen schrijven. Maar weten is niet hetzelfde als doen. Daar is iets ánders voor nodig.
De meeste mensen hebben wel de een of andere coping strategie; drinken, gokken, kopen, seks, overmatig sporten of werken of scrollen op social media. Om er maar een paar te noemen. Het vervelende is dat bij de strategie van eten als manier om even niet te voelen het vaak aan de buitenkant te zien is, en bij die andere strategieën meestal niet.
Een mening over dikke mensen
En dat anderen dan denken dat ze daar een mening over mogen hebben. Nee! Dat mag niet. Natuurlijk zal het vaak uit zorgzaamheid zijn dat ze je willen helpen. Maar het helpt niet! Want de eerste neiging na een feestje met dit soort opmerkingen is, je raadt het al: eten.
Gelukkig begin ik te leren hoe ik om kan gaan met deze gevoelens. Met vallen en opstaan hoef ik dat niet meer weg te eten. Zo ook na dit feestje; gelukkig geen eetbui gehad. Dat is fijn om te merken.
Ben je niet tevreden met je gewicht
Maar ik zou willen zeggen tegen mensen die niet tevreden zijn met hun gewicht: vergelijk je niet met anderen. Iedereen haar eigen pad. Je loopt niet achter als iemand anders afvalt, je bent niet ‘beter’ als een ander aankomt en jij niet. De enige vergelijking is die met jezelf van gisteren.
Boodschap voor de omgeving van mensen die worstelen met hun gewicht
En voor omstanders van dikke mensen; we weten het wel, we zijn er mee bezig (of niet en dat ik ook helemaal oké als je dat zelf kiest). Jouw opmerkingen werken alleen maar averechts. Wees oprecht geïnteresseerd en compassievol als we delen over onze struggles en hou verder gewoon je mond. En wees ook vol compassie naar jezelf als je dealt met je eigen coping strategieën 😉
